Tuesday, March 10, 2015


It has always been hard to describe the nature of my work. In an attempt to do so, I feel that I reveal what I have not managed to depict rather than the deepest message of my work.
         Providing a specific explanation deprives you of the possibility of a different interpretation. However, explaining or analyzing some thoughts that led to the genesis of a work of art is a sine qua non condition for the latter.
            This section of the works deals with the composition of two discrepant or overlapping images which fall within the same framework. My major goal is to create a short story with two images which at first seem to be incoherent but which still have a common denominator, a common ground. The common denominator is the space in which we are all moving, which is fragmentary and at the same time cohesive conceptually. The association is the missing link between two images, two experiences which do not always have an explicit rational connection. The oxymoron and irony are basic elements of the synthesis. An absurd element, an incompatible line changes the whole picture into a symbolism.
            I always act on the basis of my beliefs. I seek to elucidate and research my inner motives with all means available. The representations are fundamentally cognitive and in my laborious effort to follow an idea I have high expectations from both myself and the spectators.
      Just like every form of art, painting is an arena of hard balances and intricate human contradictions. The lyricism emerges from the anguish of expression. The freedom attained while painting is the offspring of an inner commitment. Whatever is complex has to give the impression of simplicity. 


Δεν είναι ποτέ εύκολο να περιγράψω τη φύση της δουλειάς μου. Επιχειρώντας κάτι τέτοιο έχω την αίσθηση ότι αποκαλύπτω αυτά που δεν κατάφερα να ζωγραφίσω παρά το βαθύτερο νόημα του έργου.
Δίνοντας μια συγκεκριμένη εξήγηση στερείς τη δυνατότητα μιας διαφορετικής ερμηνείας. Παρόλαυτά, είναι αδιάσπαστη πτυχή ενός εικαστικού έργου η εξήγηση ή η ανάλυση μερικών σκέψεων που οδήγησαν στη διαμόρφωσή του.
Η ενότητα αυτή των έργων συνίσταται στη σύνθεση δύο αντιφατικών ή αλληλοσυμπληρούμενων εικόνων οι οποίες εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο. Σκοπός είναι η δημιουργία μιας μικρής ιστορίας από δύο εικόνες οι οποίες μοιάζουν εν πρώτοις ασύνδετες, έχουν όμως ένα κοινό παρονομαστή, έναν κοινό τόπο. Ο κοινός παρονομαστής είναι ο χώρος που κινούμαστε όλοι, ο οποίος είναι διασπασμένος αλλά και συνειρμικά συνεκτικός ταυτόχρονα. Ο συνειρμός είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο εικόνων, δύο εμπειριών χωρίς πάντα λογική σύνδεση. Βασικό στοιχείο της σύνθεσης είναι αυτό του οξύμωρου και της ειρωνείας. Ένα υπέρλογο στοιχείο, μια ασύμβατη γραμμή μεταμορφώνει ολόκληρη την εικόνα σε ένα συμβολισμό.
Ενεργώ με βάση τις πεποιθήσεις μου. Επιδιώκω με κάθε μέσο να αποσαφηνίσω και να ερευνήσω αυτό που με ωθεί. Πρόκειται για μια έρευνα για το περί και το επί της ζωγραφικής μου. Οι παραστάσεις είναι από τον πυρήνα τους νοητικές και στην κοπιαστική προσπάθεια να ακολουθήσω μια ιδέα, έχω αξιώσεις τόσο από τον εαυτό μου όσο και από τον θεατή.
Όπως κάθε τέχνη έτσι και η ζωγραφική είναι χώρος δύσκολων ισορροπιών και περίπλοκων ανθρωπίνων αντιφάσεων. Ο λυρισμός βγαίνει μέσα από την οδύνη. Η κερδισμένη ελευθερία στη ζωγραφική είναι το τέκνο μιας εσωτερικής δέσμευσης. Κάτι σύνθετο πρέπει να δίνει την εντύπωση του απλού.